Kanarya

Süleyman Nazif'te bir aralık bir kuş merakıdır başlamıştı. Hindistan'dan hediye edilen bir kanaryaya karşı büyük bir ihtimam gösteriyor, kafesini temizliyor, ala yemler buluyor, hergün kafese yeni bir süs ilave ediyordu.
Cenap Şahabeddin, birgün kendisini ziyarete gelmişti. Üstadı yine kafesi temizlrken buldu. Bir yaz günüydü, bütün pencereler açıktı. Süleyman Nazif, hem konuşur, hem de meşgul olurken kafesin kapısını açık bulan kanarya, birden bire fırladı, pencereden uçup gitti.
Şaşkına dönen Nazif, bön bön etrafına bakınırken, Cenap Şahabettin, sürekli bir şekilde kahkalarla gülmeye başladı. Birden tepesi atan Nazif:
-Bu kadar gülünecek ne var Cenap!!!
-Bu bir gidiş ki, anın ihtimali avdeti yok! Kuş uçup gittikten sonra ister gül, ister ağla!...