Küçük bir köyde imamlık yapan Ahmet ezanın okunmasıyla namazı kıldırmak üzere caminin yolunu tutar. Yine her zamanki gibi dualarını, ayetlerini okumaya başlar. Ortalık sessiz, herkes Allah aşkıyla duasını ederken Ahmet kendini tutamaz ve osurur. Herkes kahkalarla gülmeye başlar. Atılan kahkalar bütün köye yayılmıştır. Ahmet ne yapacağını bilemez. Utancından yerin dibinde yer olsa oraya da girecek. İnsan içine çıkamıyor. En sonunda tayin istemekten başka bir çözüm yolu bulamaz. Aradan uzun seneler geçer. Ahmet içindeki köy özlemini yenemeyerek kendi kendine:
-"Olayı ben bile hatırlamıyorum köydekiler de unutmuştur"
der ve kendini köyün yolunda buluverir.
Köye vardığında bir çocukla karşılaşır onunla koyu bir muhabbete dalarlar.
İmam:
- "Sen kaç yaşındasın evladım?"
Çocuk:
- "İmam osurduğunda 3 yaşımdaymışım..."