Sana uzak kentlerden birinde, zamanın bir yerinde,
seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi.
onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi...
insan her gün anımsar mı aynı gözleri?
seni seviyordum ve senin haberin yoktu.
saçlarını izliyordum uzaktan,
kulağının arkasına düşüşünü
ve burnun herkesten başkaydı işte...
güldüğün zaman yukarıya kalkan başın
ve gülen gözlerin vardı.
ne güzeldiler...
sen bilmiyordun, ben seni seviyordum.
kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler.
sevinçlerim oluyordun ara sıra.
sonra herhangi biri oldun...
yağmurlar yağdı serin haziran akşamları...
derken bir gün uzaktan gördüm seni
saçların bana inat savruk,
başın yine herşeye meydan okuyordu.
kalbimi acıttın her zaman ki gibi
değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordun.
şimdi bunları sana anlatsa birileri
kim bilir...
...ya da boşver bilme en iyisi...