Atlar

Temel ile Dursun Teksas'talar. O günki işlerini bitirip, geceyi geçirmek için yol üzerindeki bir hana gelirler. Atlarını bağlayıp tam içeri gireceklerken, Temel Dursun'a döner:
- "Biz iyi yaptık bağladık bu atları da, sabah nereden bileceğiz, hangi at kimin?"
Dursun düşünür, haklısın der Temel'e,
- "En iyisi benim atın kuyruğunun yarısını keselim, böylece sabah karıştırmayız."
Bu arada, hanın sahibi konuşmaları duyar, bak sen şu işe diye geçirir içinden. Dursun keser kuyruğun yarısını, sonra odalarına çekilirler. Ancak muzip hancı, akşam gider ve diğer atın da kuyruğunu keser. Sabah iki kafadar, atların yanına gelirler, kuyruklar aynı boydadır. Ne olacak şimdi diye tartışırlar, ama sonuç çıkmaz.
- "İyisi mi" der Temel,"Vakit kaybetmeyelim, birini sen al birini ben, yapacak birşey yok."
Günler geçer, her akşam yine aynı şekilde, önce kuyrukların tamamı gider, sırayla yeleler, kulaklar... Bir sabah yine herşeyin eşit olduğunu gören Temel can sıkıntısı içinde Dursun'a döner:
- "Dursun, bu işin sonu yok, bu gidişle atlar telef olacak, iyisi mi bundan sonra siyah atı sen al, beyaz atı ben!"