Tur organize eden bir firmada çalışan arkadaşın anlattığı hikâye… o yaşadığını anlatıyor
Trabzon’a giderler ve yerli turistleri gezdirmek için bir dolmuş tutarlar. O gün dolaşırlar yerli turistlerle Trabzon’un güzel yerlerini. Ertesi gün kaldıkları otelin lobisinde o gün dolmuşunu kiraladığı yaşlı amcayla karşılaşırlar. Arkadaş hürmet eder ooo amca merhaba. Nasılsın filan diyerek.
Otel sahibi şaşırır
—Sen onu nereden tanıyorsun diye sorar
Dün der arkadaş onunla gezdik dolmuşunu kiralamıştık.
Nee diye şaşırır otel sahibi. Onunla gezilir mi sen kafayı mı yedin. Yaşlı amcanın yanında oluyor bu konuşmalar tabii
—Ne oldu su var mı der ve anlatmaya başlar
Bu adam var ya vaktiyle köy hizmetlerinde çalışıyordu emekli olmadan önce
O zaman bir vesile ile bir damperlinin arkasına 50 -yazıyla da elli- kişiyi bindiriyor kalabalık olduğu için birkaç kişiyi de şoför mahalline bindiriyor öyle gidiyorlar her nasıl oldu ise dalgınlık mıdır sohbetin koyuluğumudur nedense bilinmez arkadaşımız elini damperlinin kasayı kaldıran düğmesine basıyor. Öylece gidiyorlar teker teker dökülüyor insanlar damperlinin kapağını altından yalnızca üç kişi kalıyor zor bela tutunabilen canhıraş feryatlar ve mümkün olduğunca tekmelerle filan seslerini duyurabiliyorlar beş altı kilometre gittikten sonra…
Yalan söyleme lan şerefsiz diye çıkışıyor amca
Arkadaş tedirgin oluyor bunun üzerine hah işte şimdi hapı yuttuk zaten çoğu insan silah taşıyor yanında. Malum, bir de öfkeleri…
Üç kişi değil beş kişiydi kalan… Abartma olayı!