SON KEDERİM
yansıyarak dokunsam gizemli görkemine
yıldırımlar düşmez mi yoğun bakışlarından
çağlar boyu kanayan yarasına gönlümün
bir kaç damla merhem süreyim diye
barudi gözlerine uzatsam ellerimi
salmaz mısın üstüme koyu kirpiklerini
ışıldayan minesi karanlıkta ömrümün
toprağından fışkıran suların en derini
bir güvercin misali avucuma konduğun
o eski hayaller,rüyalar nerde
nerde bulabilirim ölümsüz cevherini
hani,özlediğimiz dünyalar nerde
gül yürekli kararsız bulutum,son kederim
gözlerine çevirsem eriyen gözlerimi
her yandan akın, akın başlıyorsun hücuma
çölleri arındıran eski yağmurlar nerde
sağanak, sağanak indiğin kızgın dudaklarıma
içimi derlediğin saman yolundan
o kara sevdalı korkular nerde
nedir çevremizde bu kesif duman
bir gelip hasretini bıraktın zindanıma
bir daha görünmedin;ateş düştü canıma
acımasız bir yangın sarıyor benliğimi
bin kanatlı tavizler uçuyor önümde
ruhumu çağırıyor ötelerin ötesi
sıcak çağrışımlarla uyanıyor nehirler
bin yıllık bir mesafe şimdi hülya ülkesi
yolumun üzerinde çıngıraklı şehirler
casus gibi izliyor ardımdan hayat beni
çığlıkları geliyor manyetik bir tünelden
haykırıyor;yokluğa mahkum ol,unut beni
ey yukardan hüznümü görüntüleyen yıldız
ey aşkın merkezinde soluklanan tutkulu
sarsıntılarla yürü özgürlük eksenime
çoğalt aydınlığımı yeniden,avut beni
gül yürekli kararsız bulutum,son kederim
dökülmeyen minesi yürek duvarlarımın
fosforlu bir uçurum üstüne düştü gölgem
çelik parmaklarınla bir uzan da,tut beni
çiçekli bir mekanda beklesin umut beni..

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : ibrahim Kategori : Şiir
Okunma sayısı 483 Oy veren 3 Puanı 5,33  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10