Orta ikideyken, büyüdügü zaman ne olmak ve ne yapmak istedigi konusunda bir kompozisyon yazmasını istedi hocası. Çocuk bütün gece oturup günün birinde at çiftligine sahip olmayı hedefledigini anlatan 7 sayfalık bir kompozisyon yazdı. Hayalini en ince ayrıntısına kadar anlattı. Hatta hayalindeki 200 dönümlük çiftligin krokisini de çizdi.. Binaların, ahırların ve koşu yollarının yerlerini gösterdi. Krokiye, 200 dönümlük arazinin üzerine oturacak1000 metrekarelik evin ayrıntılı planını da ekledi.Ertesi gün hocasına sundugu 7 sayfalık ödev, tam anlamıyla kalbinin sesiydi. İki gün sonra ödevini geri aldı. Kagıdın üzerinde kırmızı kalemle yazılmış kocaman bir ''0'' ve ''Dersten sonra beni gör'' uyarısı vardı.
''Neden ''0'' aldım?'' diye merakla sordu hocasına, çocuk.. ''Bu senin yaşındaki bir çocuk için gerçekçi olmayan bir hayal'' dedi, hocası.. ''Paran yok. Gezginci bir aileden geliyorsun!Kaynagın yok. At çiftligi kurmak büyük para ister. Önce araziyi satın alman gerekir. Bunu başarman imkansız''dedi.
''Eger ödevini gerçekçi hedefler belirledikten sonra yeniden yazarsan, notunu yeniden gözden geçiririm! dedi. Çocuuk eve döndü ve uzun uzun düşündü. Çocuk bir hafta kadar düşündükten sonra ödevini hiçbir degişiklik yapmadan geri götürdü hocasına.. ''Siz verdiginiz notu degiştirmeyin''dedi.
''Bende hayallerimi''....


O çocuk bugün 200 dönümlük arazisi üzerindeki 1000 metrekarelik evinde oturuyor.
Yıllar önce yazdıgı ödev ise şöminenin üzerinde çerçevelenmiş olarak asılı.
Aynı ögretmen geçen yaz 30 ögrencisini bu çiftlige kamp kurmaya getirdi.
Ayrılırken eski ögrencisine ''Bak'' dedi,
''Ben senin ögretmeninken, hayal hırsızındım.
Ama sen hayalinden vazgeçmeyecek kadar inatçıydın.''

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : Lotus36 Kategori : Hikayeler
Okunma sayısı 2350 Oy veren 23 Puanı 7,78  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10