Sensiziliği sarıp acılara, çekiyorum içime nefes nefes..
çektikçe ben bittim de bu sensizlik neden bitmek bilmez..
ruhuma işlemiş dumanı bu ateşin, kalbimdeki is lekesi artık geçmez..
bu bendeki aşktır sevdiğim,ne bir anlık heyecen,ne de geçici heves..


Gece, alınca yüreğimi koynuna,
çekip gidince uykular gözlerimden karanlığa,
o tuhaf sessizlik de çökerse eğer caddelere,sokaklara..
işte o zaman anlarım ki,daha çok var sabaha,
ve yakarım bir ''sensizlik'' daha...


Sensizlik yanıp, tüttükçe dumanı, kül olmak bana düşer..
umutlar,hayaller duman olmuş,tutamıyorum, hepsi uçup gider..
bırakır mıydın beni hiç bu sensizliğinle, sevseydin eğer...
sus ne olur söyleme bişey..gücüme gider..


Bir türlü bırakamadığım alışkanlığım bu 'sensizlik'..kahrolası...
böyle ateş görmedi yürek,oldu olası...
her gece içsem de bitmiyor ne külü ne de dumanı..
olsun..
kabulümdür, yaşamam gerekiyorsa yaşarım sevdama dahil olanı.....

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : FIR@T Kategori : Şiir
Okunma sayısı 146 Oy veren 1 Puanı 5  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10