Ela gözlerinden çaldığım mürekkebim bitti bugünlerde.O yüzden gözlerimden akan kanlı yaşlarla yazıyorum bu satırları sana.Tüm o büyülü yazilar bir kaç karalamadan ibaret artık...Sen yoksun ya sanki ana karakteri olmayan bir tiyatro gösterisi gibi hayatim! Ben yazıyorum ben oynuyorum.Hüzünlü sahnelerde yine bir tek ben ağlıyorum.O kopmaz dedigimiz kalın zincir,yıkılmaz dedigimiz, siper diye ardina saklandığımız duvar ve o senin gülüşün uçtu gitti birden.Kuru bir veda sözü kaldı dudaklarımızda.Onu bile hakkını vererek yapamadık ya...Gözyaşlarım düşse düşse yere düşer de,ellerim sarsa sarsa boslugu sarar da ,sözlerim havada öle asılı kalır da acaba hersey olacağına varır mı? Söylesene hayatımı karatan insan,olacagina varır mı? Söylesene hayatımı karartan insan ya ben karaları seviyorsam? Ya senden gelen her acıyı serbet diye içiyorsam? Ya çaresizsem? Ya ağlıyorsam? Söylesene hayatımı karartan insan hersey gerçekten varacagi yere varırmı? Varsa bile bu gönül orda aradığını bulur mu? Ya da sen en iyisi bildiğin gibi yap ey zalim...Sus! Sen sus ki ben kendime itiraf edeyim "seni gerçekten sevdigimi".....

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : frost_biten Kategori : Şiir
Okunma sayısı 131 Oy veren 1 Puanı 5  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10