Bugün kaç kez geldiysem aklına, o kadar yaşadım ben...

Hiç mi?
Peki aldığım o soluklar neydi?
İçinde dönüp dolaştığım nöbetleşe sancılar?
Beni, bana bıraktığın gibiyim oysa...
Uzansam sana dokunabilecekmişim gibi sanki...
Ama bir kere uzanmalar uzaklaşmış bana!
Ne yapsam kocaman boşuna bir çaba!!
Hani sonbaharda parkları süpüren işçiler söver ya rüzgara,
Sövesim var herşeye,
Savura savura beni aynı yere getiren bu kimliksiz sevgiye!
İşte böyle...
İçimde volta atans ezgilerimi ne yaparım bilmiyorum...
Yalvarıyorum onlara “bari bir kez güzellikler fısıldayın” diye...
Gözümün önünde gitme replikleri ve bitiş serzenişleri...
Yalancı baharda üşüyüp, titreyen bir kedi gibiyim bu ara...
Oysa bana gülerek geçenler ne kadar da mutlu !
Bırak artık yakamı içimde yarattığım hüzün bilmecesi.!
Tekrar söylüyorum...
Bugün, kaç kez geldiysem aklına, o kadar yaşadım ben...
Hiç mi?
O zaman, bana geri ver gecelerde seni sakladığım bütün kelimeleri...

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : wesson Kategori : Şiir
Okunma sayısı 139 Oy veren 1 Puanı 5  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10