Yaz diyor insana bir ses içinden,
Uyandığın her sabah sana ızdırap veriyorsa,
Her sabah, hayat ağacından bir yaprak düşüyor çamura...
Bahar olmadıkça, sevgi yeşermez artık yapraklarda.
Yalnızlığın seremonisine girerken görürsün kendini...
İçi sevgi dolu.!! Meyvesiz. Yapraksız ..
Çıplak koca bir ağaç gibi.....

Artık kendin için bile üretemezsin,
Koruyucu , can veren bir enzim.
Bir kurt girer içine.
Adını tarif etmeye başlarsın.
Kıskançlık olur, ihanet olur, Şüpheler dev olur....
Sevgi Ölür....!

Kurt ağacı yemiştir, dışında cansız bir kabuk...
Sevilende bir an uyanır bir kıpırtı.
Ağaçta bir CAN arar, bir tohum arar,
Geleceğe taşıyacak çok geç bulduğu sevgiyi.
Doğa zamanla almış ağacı dilimlerine,
Ağaç kurumuş, kurtlar kelebek olmuş uçmuştur.
Boş ve çürümüş ağaç bulur sevilen.

Bir senfoni yazmaya başladığını sanar, giden sevene....
Yazmaya başladığı aslında yeni bir yalnızlık şarkısıdır.
Bilmeden, boşuna verdiği yaşamını
köklerinin bağlı olduğu çorak toprağa...
Sadece susar... Her şey korkunç sessizliğe kalır meydan.
Acı ve gerçeği odur işte....
Korkunç sessizlik...!!

Bu şiir sürecek, sevdiğin gelene kadar,
Ya da sen yaşamdan gidene kadar.

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : jessygirl Kategori : Şiir
Okunma sayısı 392 Oy veren 4 Puanı 4  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10