Umutsuzluk ve benim yaşama nedenim.
Aralayamadığım bir bulut perdesi ve buğulu bir cam.
Anlayamadığım çok şeyin içinde sadece bir tanesi.
Nerede benim yaşama gücüm, dizlerimdeki derman.

Bakıyorum bu camdan nasıl görünürse dünyaya.
Bakıyorum hayatın neresinde olduğumu bilmeden.
Toz kaplamış bana yar olmayan takvim yaprakları.
Gençlikten mi uzaklaştım, yoksa sevda denilen o bilmeceden.

Dışarıda soğuk kış, boş yere üşümeyin üzerine kar yağan insanlar.
Neyime lazım saçlarımda aynı beyazlık var, düşüncemde örümcek ağları.
Nice yıllar bekledim de bilirim, erken gelmez baharlar.
Bak yine sis bürümüş umut yüklü dağları.

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : muzaffer kocaman Kategori : Şiir
Okunma sayısı 3259 Oy veren 43 Puanı 7,72  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10