HüzünLüydüm... faRkediLmeyecek gibi değiLdi asık yüzüm..
''Ne oLdu, neyiN var'' giBi soruLara cevap buLMa teLaşındaYdım. uTanıyordum..
''SeViyorum, öZLüyorum, ayrıYım..'' diyemiyordum!
UTANIYORDUM İŞTE...
arkadaŞımın sorSuyLa irkiLdim. ''senCe seVmek ne deMek?''
seVmek? ne oLa ki seVmek..?
''huZurLu mutLu ve oLduğun gibi oLabiLmekTir seVdiğiM dediğin insaNın yanıNda..'' diyiverdim!
oLabiLir ama daha bitmeDi dedi arKadaŞım. ''seNce özLemek ne demeK...?''
''özLemek; yaNında değiLde yüreĞinde hiSSedememek seVdiğim dediğin iNsanı..
bendeNLerin değiL ruhLarın ayrı oLması...'' dediM.
pek memNun kaLmadı gibi verdiğiM cevaPTan.
''özLemek dediğiN eLini tuTamamak göZüne bakaMamaKTır!'' dedi
maDEm öYLe bana ne diye soRuyorsun deMek geLdi içimden! susTum...
ben yüreğimde hiSSEdemezsem yüreĞİni işTe o zaman öZLerim oNu!
iNatLa devam etti soRuLarına..''peKi ya aYRıLıK nediR..?''
uZun bir süre tepKisiz kaLdım. göZLerimin doLduğunu hiSSetim! o da hisseTmiş oLacaK Ki;
''taMam'' dedi.. ''sormuYoruM...''
bense daLgın, bir o kadarda sessiz şuNu söYLeyebiLDiM...;
''AYRILIK;
İSTANBUL'LA İZMİR ARASINDAKİ MESAFEDİR....!''

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : selenle_selence Kategori : Hikayeler
Okunma sayısı 1118 Oy veren 5 Puanı 6,6  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10