Tozlu bir şemsiye durur

Çatı katındaki odanın kuytu bir köşesinde

Kumaşında eski yağmurların hüzünlü kokusuyla

Anımsar mısın bilmem

Yağmurun bardaktan boşanırcasına yağdığı o günü

Hani şemsiyeyi iyice çekip başımıza

Dudaklarımla hesaplamıştım yüz ölçümünü

Nicedir sokağa çıkarmıyorum şemsiyeyi

Korkuyorum çünkü kapısı açık kafesinden uçan bir kanarya gibi

Beni ikinci kez terk etmenden

Yanıt alamayacağımı bilsem de

Yanına gidip sorarım her gün şemsiyeye

Altında biz nasıl görünürdük diye..
S.Akın

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : topraktan Kategori : Şiir
Okunma sayısı 397 Oy veren 1 Puanı 5  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10