Hayatta üzülmekten daha kötüsü var üzmek gibi,
Ağlamaktan daha kötüsü var ağlatmak gibi...
Onun seni düşünmediğini bildiğin halde,
Onu düşünmek nasıl yakar canını...
Hayatta hiç bu kadar canın yanmamıştır sanki,
Kimse yakmamıştır bu kadar...
Ama farkındasındır,her seviş kahreder hayatını...
Sen feda olursun bu kahroluşa herdefasında hiç olmadığın kadar...
Ve alışmak vardır akıllarda...
Herşey alışkanlıktan ibarettir artık...
Acı çekmeye alışmışsındır...
En kötüsü de farkında bile değilsindir,acı cektiğinin...
Ve sonra anlarsın ki,terkedilmekten daha kötüsü var,terketmek gibi...
Anlarsın terkeden de yalnız kalır...
Sen yalnız kalmayı göze ala ala yalnız bırakırsın yinede...
Ve onu seve seve gidersin buralardan...
Terkettiğin yerde bırakırsın yarını...
Ama razısındır yarım kalmaya...
Çünkü sen daha kötüsünü yaşamışsındır,
Sevilmediğini bildiğin halde sevmek gibi...



EBRU YILDIRIM

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : BALIM Kategori : Şiir
Okunma sayısı 3601 Oy veren 50 Puanı 7,82  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10