Teninin gözlerinde kustuğu o ağır karanlığa
Seni bir daha aramayacağım
Yasım eridiğinde günden güne
Sarmaşıklardan bağımsız saçlarını ördüğünde aynanın kör boşluğunda
Adını duvarların isli buğusundan saklamayacağım
Seni sevmeyeceğim anlıyor musun
Tüm saçmalamam bundan
Bir vakitti işte
Masal da desen rüya da.
Herhangi bi fark yok
Nasıl olsa akla sığmıyor
Şüpheler hayretler dehşetler içinde boğulsan ne fayda
Ne kar el binmiş trene
Ben de bozuk parasını düşürmüş arabanın altına köşede bir fon

Aynalarda aradığını bulamıyor insan
Yüzleştiğinde yapayalnız
Teypte ta seneler öncesinden bir şiir kaseti
Kasvetli karanlığa inat beyaz bi floresan
Ne zaman seni yazsam
Beynim böyle dağılıyor işte
Bazen düşünüyorum
Bende beyin var mı diye
Yada beynin hükmettiği dilin ne problemi olabilir diye

Hayat sana dağınık geldim
Ta küçük çocukluğumdan belliydi
Serseriliğe eğimliliğim

Sonra seneler geçti
Hiç bi zaman film şeridim olmasa da
Anlık ampuller yandı bende de
Bu neyin boşluğu
Neyin tükenmişliği
Neden zehirli akan beyin kelimeleriyle
Yaşanan hayat bunca farklı

Hala neden beyne sahip olmayan insanlar var.?...

Ya da bendeki beyin ne işe yarıyor.?...

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : SaSkiN_CaDi Kategori : Şiir
Okunma sayısı 360 Oy veren 1 Puanı 5  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10