Öykü, yüzyillar önce gözlemlenen bir olayinakletmektedir:Bir kesis
arastirma yapmak için bir köye gitmisti.Önce o köyünmezarligina girdi.
Çünkü kültürlerin, yasamfelsefesinin böyle yerlerde gizliolduguna
inaniyordu.Gözleri birden mezartaslarinin üzerindeki
rakamlaratakildi.Mezartaslarinda 5, 867, 900, 20003, 4979, 7, 421örnegi, birbiriylehiç de
baglantisi olmayan rakamlar vardi.Uzun uzun düsündü, fakat bu rakamlarin
anlaminiçözemedi.Köyün en bilge kisisine gitti, ona sordu:"Nedir bu rakamlar
Tanri askina?" dedi."Bu rakamlarin gösterdikleri ay midir, yil midir,
saatmidir?"Bilge kisi gülümseyerek yanitladi:"Bizler bebeklerimiz
dogdugu zaman, bellerine bir ipbaglariz" dedi."Yasami boyunca her güldügü an,
o ipe bir dügümatariz. Öldükten sonraise, bellerindeki dügümleri sayar,
dügümün sayisinimezartasina yazariz."Bilge kisi, karsisindaki kesisin
birsey anlamadiginigörünceaçiklamasini sürdürdü:"Böylece onun, ne kadar
'yasamis' oldugunu anlariz."Gülümsemeyi unutmayin...

   
 

Yazdırın  Favori listenize ekleyin

Gönderen : Emine Gezer Kategori : Hikayeler
Okunma sayısı 1507 Oy veren 6 Puanı 5,66  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10